Thracië is een gebied in Zuidoost-Europa gelegen in het Noordoosten van Griekenland, het Zuiden van Bulgarije en Europees Turkije en wordt begrensd door de Zwarte Zee, Egeïsche Zee en de Zee van Marmara. Thracië bestaat uit 3 provincies:

Geschiedenis
Het Thracische rijk strekte zich tussen 4000 voor Christus tot driehonderd jaar na het begin van de jaartelling uit van de Kaukasus naar het zuidwesten van Europa. Het gebied was van groot strategisch belang en heeft dan ook vele heersers gekend.

De Thraciërs, van Indo-Europese afkomst, leefden in verschillende, elkaar meestal bestrijdende stammen; in de Griekse en Romeinse tijd waren ze bekend vanwege hun krijgslust en hun relatief hoog ontwikkelde muziek en dichtkunst. De invloed van de Thraciërs op de vroege Griekse samenleving blijkt onder meer uit het overnemen van hun oorlogsgod, Ares; ook zou Orpheus uit Thracië afkomstig zijn. De eerste Griekse kolonies in het Thracische kustgebied, waaronder Byzantium en Apollonia, dateren van circa 6e eeuw v. Chr.. Omstreeks 516 v. Chr. kwam het gebied grotendeels onder Perzisch gezag (Darius, Xerxes I).

Een Thracisch rijk bestond enige tijd onder de Odrysen (4e eeuw v. Chr.), dat echter ca. 350 v. Chr. door Macedonië werd geïncorporeerd. De Romeinen splitsten het gebied in de provincie Macedonia en het koninkrijk Pergamum, dat onder Claudius tot de provincie Thracia werd gemaakt (46 n. Chr.); later stichtten de Romeinen er onder meer Sardica (Sofia) en Hadrianopolis (Edirne).

Sinds de 1e eeuw had het gebied te kampen met Gotische en Slavische plunderingen en kolonisten. Het maakte deel uit van het Byzantijnse Rijk. De versnippering van het gebied nam een aanvang met de oprichting van het Bulgaarse Rijk (7de eeuw); in 1453 was het gehele gebied geleidelijk onder Turkse heerschappij geraakt (Ottomaanse Rijk. In de 19de en 20ste eeuw was Thracië o.m. het toneel van de Russisch-Turkse Oorlogen (1828–1829, 1877–1878) en de Balkanoorlogen (1912–1913). In het Griekse deel hebben de sociale en religieuze tegenstellingen tussen Griekse en Turkse bevolkingsgroepen herhaaldelijk geleid tot onlusten (o.m. tijdens verkiezingen).

De geografie van Thracië werd net zoals die van Griekenland gekenmerkt door rotsachtige bodem en bergachtige streken met vruchtbaardere valleien in de dalen. In het oosten heb je de grootste stad in Thracië, Istanbul, die deels ook in Anatolië ligt. De Bosporus scheidt Thracië van Aziatisch Turkije. Het historische Thracië is thans deel van Bulgarije (zuidelijke delen van de oblasten Sofia, Plovdiv, Chaskovo en Boergas), Griekenland (deel van de regio Macedonië, 8578 km², met 346.000 inw.) en Turkije (regio Trakya, 23.764 km², met 5,2 miljoen inw.).

De delta van de Evros-rivier in Thracië ,
aan de grens met Turkije, loopt de Evros-rivier uit in een rivierdelta van internationaal belang. Het gebied, met een omvang van 200 km2, bestaat uit biotopen die uniek zijn door de aanwezigheid van zeldzame planten en dieren. Tot nu hebben wetenschappers 24 onafhankelijke plantengemeenschappen onderscheiden die samen een veelvormig mozaïek vormen. .

De Delta bevat voor Europese begrippen een unieke variatie aan soorten.

In totaal zijn tot nu toe 314 vogelsoorten 't beschreven, een des te hoger getal als men
het vergelijkt met het totale aantal in Griekenland (412). Deze variatie, zeldzaam voor Europese begrippen, maakt duidelijk hoe waardevol de Evros-delta is. Extra belangrijk is het wetland voor de trek en voor het overwinteren van vele vogelsoorten. In de wintermaanden overwinteren in de Evros-delta honderdduizenden watervogels, voornamelijk uit Noord-Europa en uit de voormalige soviet-unie.
Groot palmlijsters,zwanen en eenden voeden zich in de lagunes van de delta in de winter. Tijdens de schemer ziet men ze vaak richting kust trekken.
Groot is het aantal dat het wetland gebruiken als tussen stop voor de trek uit europa naar afrika en vice versa.